7 Şubat 2012 Salı

Dilek Ağacım

        
   
Yarım günlük kar bitti, azcık da hava ısındı, şimdi de yağmurlar...
Ama ben biliyorum yakındır bahar :) Pencere balkon açık oturmak istiyorum artık, evden çıkarken üstüme ince birşey giyeyim istiyorum, vapurun açık kısmına oturayım da güneş gözümün içine girsin istiyorum!  Çok şey mi istiyorum :)
Hem çalışma masamı penceremin önüne çektim. Şöyle hafiften ılık bir rüzgarla samimi olsam çalışırken, kedi kızım pencere önünde biblo gibi durup karşı komşuları şaşırtsa...
İşte ben buaralar soğuk havaymış, yağmurmuş irkildim. Rahatlamak istiyorum, şu pencereler kapılar açılsın artık, başlasın balkon kahvaltıları, balkon içmeleri!
Şöyle güneş uzun uzun bizimle kalsın, Sardunya' ya gidelim dışarda oturup biralarımızı içelim, Bostanlı sahile gidip bira hamburger yapalım, uzun uzun denizi izleyelim ve gene uzuunn yürüyüşler yapalım.
Tabi ben de bir işe girmiş olayım artık! :)
Şöyle tatili iple çeken insan moduna gireyim :)
Burası daha fazla dilek ağacına dönmeden kaçayım :)
Saat ilerliyor ama gözümde gram uyku yok.
Kedim patisini çenesinin altına koymuş uyuyor, gül kokulu bir mum yanıyor ve radyo3 ten eve yayılan müziğe arada gürleyen gök katılıyor. Bu gecemin formatı bu...


3 Şubat 2012 Cuma

Kara Uyanmak

                                     



O kadar laf ettik, yok boşuna üşüyoruz yok güneş de neyin nesi derkennnn 'kar, kar, kar' sayıklamalarıyla güne hiç olmadık bir saatte gözümü açtım!
Pardon açtık! Tüm Smyrnalılar olarak kendimizi sokağa atmadan evel, birbirimize mesajlar çektik ' uyan kar yağıyo' diyerek!
Tanrım biz deliyiz! :)
Öğrencilik hayatımı Bursa'da geçirdiğimden kar oynamaya çıkarken, kafama bere elime eldiven takmam gerektiğini bilirim. Lakin öyle bir heyecan yaptık ki annemle, aceleyle bir yüz yıkamadan sonra kahvaltı bile yapmadan ve eldiven bere almadan sokağa fırladık :)
Saat 9 du ve bizden başka sadece iki oğlan çocugu vardı :)
Birkaç kafa da pencereden bakıp fotoğraf(!) çekiyordu :)
Tabi annem acemi, en son karı kimbilir kaç sene önce görmüş! Aldım avcuma karları pat pat kafasına yüzüne geçirdim :) O da tatlı gülüşlerle benim kafama! Ayşeciğim (annem) öyle şaşkın ki, botları kara bastıkça 'aa gırc gırc diye ses çıkarıyo kar' diyordu! Karda yürüyen masum İzmirliyiz biz :)
Ne çok güldüm! Bugün bunu da fark ettim, kar insanları gülümsetiyor. Mesela tanımadığımız bir kadın yanımıza yaklaşıp bizle sohbet etti kar üstüne, tanımadığımız insanlarla gülümsedik birbirimize... Bugün şehrin yüzü gülüyordu :)
Şunu da yazmadan geçmemem lazım, muhtemelen 4-5 yaşında bir çocuk suratına kar yedikçe, ama abi yüzüme atma, deyip ağlayacak gibi oluyordu! Yavrum o kadar acemi ki ağlaması değil de eğlenmesi gerektiğini henüz idrak edememişti!
Tabi buarada içim içimi de yedi, ortada ne kedi ne köpek vardı. Hayvancıklar kimbilir nerelerde soğuktan korunmaya çalıştı... Kar eğlencelerimiz bittiğinde mahalledeki çöp kenarlarına kuru mama bırakırken bir tane siyahlı beyazlı tosuncuk kedicik, kara basan patilerine şaşarak geliyordu. Bir yandan üzülmek bir yandan sevinmek... Neyseki karnı doyacak...
Soğuk havalarda hayvanların daha fazla yemeleri lazım ki soğuğa karşı dayanıklı olabilsinler. Bunu düşünüp onlara yemek ve su koyan kaç kişiyiz acaba?.. Neyseki İzmir bu konuda iyi bir örnek...
Ama kaç yıldır kediler için yaptığım kutudan evler ne hikmetse ortadan kayboluyor! Bundan bile rahatsız olmak nasıl bir insanlık halidir anlamam mümkün olmayacak sanırım...
Buarada kedi kızım da hiç kar görmediğinden kendisini pencereye çıkardım. Tatlı siyam kafasına kar taneleri düşerken kara burnu çivi gibi havayı kokluyordu :)
Öğleden sonraya kadar kar güzel güzel yağdı. Annemle ikide bir pencereye gidip, yağıyor yağıyor, deyip içimizi rahatlattık, birbirimize sıcak çaylar getirdik.
Ve kar yağan yağmurla ömrünü doldurdu :)
Olsun bize bu kadarı da yeter! Artık bi 10-15 sene kar görmesek mühim değil. Zaten böyle nadir olunca daha bir güzel oluyor sanki.
Baksanıza İstanbul'un haline! İnsanlar sefil halde işe, eve gitmeye çalışıyor. Yok metrobüs çalışmıyo, yok yol kapalı! Ne anladım ben bu işten!
İyi oldu böyle iyi... Yarım gün de olsa hepimiz güldük, değişik duygular içinde başka bir dünyada neşelendik.
Güzeldi bugün :)
Ve tüm gün dinlediğim şarkıyı da ekleyip geceme kaldığım yerden devam edeyim...
 

2 Şubat 2012 Perşembe

Maybe Monday Maybe Not

Stresli bir gün bitti...
Ayaklarımı uzattım, çıt yok dünyadan.
İnsan insanın kurdudur demişler, iyi demişler. Bu insan örneğinden uzak durmak lazım, mümkünse görüşmemek lazım.
Öyle ki kötü kalplerinin baktığı gözleri, sesleri yerin yedi kat altında olsun.
Bitti bugün. Güzel başladı.
Ve dünden beri kentauros olmayı deli gibi istiyorum. Dört yıllık, pardon bir yıl da uzattım, beş yıllık sanat tarihi eğitimimde mitoloji, heykel derslerinde kendileriyle sıkça karşılaşmama rağmen ilgimi çekmemişlerdi.
Ama şimdi anlıyorum ki, ben onları hep sabitken gördüm :) Hiç şöyle şahlana şahlana koşuşlarını görmedim :)
27 yaşında küçül de cebime gir bir havva kızı olarak, Narnia günlüklerine bayıldım!
Taktım kafaya, kentauros olmalıyım! Olmayacak duaya amin denmez, tamam sustum.
Birkaç güzel şarkı beni bu çılgın hayalimden uzaklaştırabilir.
Bağırmadan şarkı söyleyen insanları seviyorum. Anladık sesin var diye bağıra çağıra şarkı söylemenin anlamı ne?.. Şöyle güzel güzel, okşaya okşaya ruhumu... Ne acelemiz var...
Gece vakti sesi bedenimin yorgunluğuna bile iyi gelen şu kadını bir kez daha dinleyip ve şuracıkta da paylaşıp mini adımlarla geceyi kapatıyorum.

31 Ocak 2012 Salı

10. İzmir Öykü Günlerine Davet

Bu sabah, gece geç yatmama rağmen, erken uyandım. Kedim gene ayak ucumda yorganın içine gömülmüş...
Annecikle güzel bir kahvaltı ve sohbetin ardından minik dünyamın mabeti odama geçip hemen radyoyu açtım.
Son günlerde yeniden Radyo 3 dinlemeye başlayarak iyi bişi yaptım biliyorum :)
Zira sabahın şu vaktinde o ne güzel aryalar!
Temiz bir müzik, saf bir sanat. Müziğin birşeyler hissettirip esir alması.
Güzel hisler bunlar :) Her derde deva Radyo 3 diyerek beni asıl heyecanlandıran konuya giriyorum.
İzmir'de Sanat adlı portaldan öğrendim ki, İzmir Öykü Günleri' nin onur konuğu Leyla Erbil!
Açıkcası Leyla Erbil bana bir köprü. Sanki okursam Tezer Özlü'den birşeyler bulacağım.
Şimdi de onu öykü günlerinde dinlersem Tezer Özlü' den birşey yakalarım umudundayım.
Ve programlardan birinin yönetenleri arasında Demir Özlü! İllaki birşeyler yakalarım.
Tezer Özlü bir topluluk karşısında nasıl bakardı görebilirim kardeşinin gözünde. Ya da belki gülüşleri benzerdir, ses tonları.
Leyla Erbil hakkındaki fikirleri benzerdir belki, neden olmasın!
23 ve 24 Şubat arşınlayacağım varyantın yolunu. Arabam yok, otobüse de binmek istemiyorum.
Çocukken otobüste ya da arabamızla varyanttan inerken ya da varyanta çıkarken Yalan Dünya' nın Orçun' u gibi cama yapışıp bakakalırdım İzmir'in güzelliğine.
İzmir' in sevgili sanat dostları güzel şehrin öykü günleri programı aşağıdaki gibidir :)
23 ŞUBAT 2012 PERŞEMBE
Onur Konuğu: Leyla Erbil
Saat: 13.30
Sunucu: Yunus Bekir Yurdakul
Açılış Konuşmaları Ve Ödül Töreni
Namık Kuyumcu
Konak Belediye Başkanı: Dr. Hakan Tartan
Saat: 13.50
“Leyla Erbil’in Yazarlık Serüveni “
Yöneten: Fergun Özelli Demir Özlü, Fatoş Erbil Pınar, Mahmut Temizyürek, Necmiye Alpay
Saat: 15.05
“Radyo Tiyatrosu “ “Kutsal Aile (Leyla Erbil, Hallaç, İş Bank. Yay. Shf. 106-109) (9 Eylül Üniversitesi Güzel Sanatalar Fakültesi Sahne Sanatları Bölümü)
Saat: 15.55
“Toplumsal Bellek, Yüzleşme Ve Edebiyat”
Yöneten: Asuman Susam Nilüfer Kuyaş, Nilüfer Narlı, Sibel Oral
Saat: 17.20
“Başka Dilde Yazmak “
Yöneten: Raşel Rakella Asal Rıfat Mertoğlu, Riitta Cankoçak, Mıgırdiç Margosyan,
Düzenleyen: Konak Belediyesi
Düzenleme Kurulu Başkanı: Dr. Hakan Tartan
Düzenleme Kurulu: Asuman Susam, Fergun Özelli, Hasan Özkılıç, Hayri K. Yetik, Namık Kuyumcu
Yer: Konak Belediyesi Dr. Selahattin Akçiçek Eşrefpaşa Kültür Sanat Merkezi Avni Anıl Sahnesi
Saat: 18.00
Sergi Açılışı 23 Şubat – 6 Mart 2012
Berna Dikkaya, Neslihan Yıldız Altekin, Nilüfer Çetin, Jülide Ayözen Kırbıyık, Tijen Hasçi
“Karma Şık” Resim Sergisi
Düzenleyen: Konak Belediyesi
Yer: Konak Belediyesi Prof. Dr. Türkan Saylan Alsancak Kültür Sanat Merkezi 6.Kat Sanat Galerisi
24 ŞUBAT 2012 CUMA
Onur Konuğu: Leyla Erbil
Saat: 13.30
“Kısa Öykü “ Yöneten: Ahmet Önel Aydın Şimşek, Ayşegül Tezören, Zeynep Sönmez
Saat: 14.35
Öykü Oynamak Nilüfer Açıkalın
Saat: 14.55
Radyo Tiyatrosu Bilge Karasu’nun “Sevilmek” İsimli Radyo Oyunu (9 Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Sahne Sanatları Bölümü)
Saat: 16.05
“Edebiyatta Sansür “
Yöneten: Melek Göregenli Latife Tekin, Mine Söğüt, Müge İplikçi, Yeşim Dorman
Saat: 17.20
“İktidar Ve Mizah “
Yöneten: Melih Ergen Bahadır Baruter, Cihan Demirci, Muzaffer İzgü, Tan Oral
Düzenleyen: Konak Belediyesi
Düzenleme Kurulu Başkanı: Dr. Hakan Tartan
Düzenleme Kurulu: Asuman Susam, Fergun Özelli, Hasan Özkılıç, Hayri K. Yetik, Namık Kuyumcu
Yer: Konak Belediyesi Dr. Selahattin Akçiçek Eşrefpaşa Kültür Sanat Merkezi Avni Anıl Sahnesi
Saat: 18.00
Söyleşi “Çizgi Roman ve Karikatür”
Konuşmacı: Devrim Demiral
Düzenleyen: Konak Belediyesi
Yer: Konak Belediyesi Neşe ve Karikatür Müzesİ
 

18 Aralık 2011 Pazar

Gitmek ya da Kalmak? İşte Bütün Mesele Bu!

Gene buldum o şarkıyı.
Tam da gitmek ve kalmakla kafayı bozmuş iken.
Üstüne yetmezmiş gibi Kedi’den aldığım New York Seyir Defteri’nde gene o şarkının sözlerine yani o şiire rastladım. Konstantin Kavafis’in şiiri.
Hem de üstüne güzel bir gitmek ve kalmak meselesi  yazısı.
Allah sonumu hayır etsin!

....
*GİTMEK VE KALMAK
Bu, ‘olmak ya da olmamak’ kadar ciddi ve yaşamsal bir ikilem, karşıtların en acıtıcı birlikteliğidir ve yan yana durması en olanaksız bir ikilidir.Gitmek ve kalmak,ateş ve baruttan beterdir. Yani, ya gidersiniz, ya kalırsınız. Çünkü ikisini bir arada yaşamak diye bir şey yoktur.
….
Gitmek göze alabilmektir. Gitmek tehlikelidir. Gitmek merak etmektir, riski göze alabilmektir. Gitmek radikal bir değişim cesaretidir. Gitmek, kaçmak değildir. Gitmek ve kaçmak birbirine asla benzemeyen iki harekettir. Kaçmak panik ve kararsızlık ruh durumlarında gerçekleşirken, gitmek için soğukkanlı ve kararlı olmak –şart olmasa bile- gereklidir.
….
Ancak sabit bir yerde yaşayan kişi gitmek eylemine kalkışabilir. Çünkü gitmek, kalmayı veya durmayı bilmek demektir.
Kalmak güçtür. Kalmak, kabul etmeyi veya kalınan yeri değiştirmeyi gerektirdiği için güçtür. Kabullenmek, kendi karakterini yaşayamamak tehlikesi barındırır içinde ve bu tehlike kederli bir renk katar kalmak eyleminin duruşuna. Kalınan yeri değiştirmekse, bir terzinin bir elbiseyi düzeltmesi kadar çileli bir iştir. Bütün terziler yeni bir kumaştan taze bir elbise dikmeyi tercih ederler.
 
**Adı:ŞEHİR
  ‘’Bir başka ülkeye, bir başka denize giderim’’ dedin
  ‘Bundan daha iyi bir şehir bulunur elbet
  Her çabam kaderin olumsuz yargısıyla karşı karşıya
-          bir ceset gibi – gömülü kalbim
  Aklım daha ne kadar kalacak bu çorak ülkede?
  Yüzümü nereye çevirsem, nereye baksam
  Kara yıkıntılarını görüyorum ömrümün
  Boşuna bunca yılı tükettim bu ülkede’
  Yeni bir ülke bulamazsın
   Başka bir deniz bulamazsın
  Bu şehir arkandan gelecektir
  Gene aynı sokaklarda
  Dolaşacaksın. Aynı mahallede koşacaksın,
  Aynı evlerde kır düşecek saçlarına.
  Dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda
  Başka bir şey umma –
  Ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte
  Öyle tükettin demektir bütün yeryüzünde.

(*)   New york seyir defteri, Buket Uzuner
(**) Konstantin Kavafis



8 Aralık 2011 Perşembe

Diego Rivera 125 Yaşında

Sana iyki doğdun desem mi bilemedim Diego!
Ama sen doğmasaydın o tabloları yapacak mıydı Frida!
İyki doğdun Diego! Kocaman şişelerden içen adam. Duvarlara kendi gibi dev freskler yapan komünist, koca gülüşlü koca adam.
Meksika’da bekleyin beni Frida ile birlikte. Geleceğim Mavi Evi’nize…
Beni de çiz duvarlarına, Frida bana da kahvaltı hazırlasın, benle birlikte gezin Fransa’nın galerilerini, birlikte sıkılalım o küçük odalı evlerde.
Beni de çekip alın bu zamandan. Mavi Evi’n bahçesinde, köpeklerinizle maymunlarınızla havuzun başında resmimi yapsın Frida. Bana da o giysilerden giydirsin. Amerikalı çocuklar benim arkamdan da koşsun beni sirkten biri sanıp.
Gördün mü Diego bendeki sen Frida olup çıktı içimden.
Kızma bana. İyki doğdun Diego Rivera. Sonsuzluğunu kutlayalım 125. yaşında!

4 Aralık 2011 Pazar

Havra Sokağı Kafalı

Sıkıldım durdum bugün. Ben pazarları dışarıda olmayı hiç sevmem. Herkes dışarı çıkar ya ben illa evde olacağım. İlla gıcık olmam lazım ya ondan herhalde bu halim.
3 haftadır evin temizliği bana bakıyor. Pof ne gıcık şey! Bana Bursa’daki öğrenci evim gibi, bir göz oda bir de banyo yeter oysa. Ne gerek var büyük eve.
Neyse, temizledim parlattım ya bitti.
Başka bir şey de yapamadım ki. Matematik çalışayım dedim baktım birkaç işlemi yapamıyorum, yıkıldı dünya başıma. Ih yok moral bozmayacağım bugün.
‘Var mı aşktan öte,varsa sen söyle’ diyor şarkıda.
Kedi’de aşk da konuşulacakmış pazartesilerin birinde.
Konuşulsun da bu işin matematiğine inmek saçma geliyor bana.
Yok aşkın ömrü 3 yıl yok beyinde bir şeyler salgılanıyor.
Hey allam ne gerek var bunlara, hissetmek yetmez mi?
Ha bu arada âşık olanlar ölümü düşünmezmiş. Doğru tabi, aşktan mıdır gençliğimden midir artık, ölümü düşünmem ki ben, hem de daha yeni dedemi kaybetmişken.
Ha bir de aşıklar teknolojik aletleri çabuk bozarmış! Şaşakaldım! Bu kadar çok pc bozmamın nedeni bu demek! Dedim ama ben, durduk yere bozulup duruyor bu pc ler meğer aşktanmış ayol! JJ
Sevdikçe ölmeyeceğiz.
Can Yücel de öyle demiyor muydu?
‘Ben seni sevdikçe ölmeyeceğim’
Bize ölüm yok… Bu da Grup Yorum’un şarkısı gibi oldu.
Tanrım şiir gibi şarkı gibi konuşuyorum! J Anlaşıldığı üzere egom tavan!
Sanırım buaralar fazla çikolata yiyip kahve içiyorum. Biri beni durdursun! Yok vazgeçtim durdurmasın, iyiyim ben böyle. Hem mp3 çalarımı da aldım sonunda, kafamı sokuyorum bereme durmak ne mümkün!
Durmazsam eğer bu yazı hızıma dayanmaz ve iyice Havra Sokağına döner! GittimJ