15 Mart 2012 Perşembe

Arabesk

Bugünlerde bana bi haller oldu! Bir Bergen'dir gidiyorum, yolda, evde 'eller alldııığğğ ellerrr aldıığğğğğ!'
Eğleniyorum. Zaten benim bu şarkıyı söylemem şarkı söylemekten çıkıp etrafımdaki güldüren bi oyuna dönüyor.
Eğleniyorum derken, Kış Günlüğü'nü okumak da çok keyifli. Dışarda hava soğuk, ben masayı kaloriferin önüne attım, sıcak da koca bi tas çayla tadından yenmiyor.
Bi yandan Bergen dinliyip bi yandan Paul Auster okuyan halimi düşününce gene eğlenmeden edemeyeceğim. Hayır içimde bi arabesk var da ben ondan mı kendimi kitap yazı çiziye verdim de içimdeki arabeski bastırmaya çalışıyorum acaba? Aramızda bi psikolog varsa bilinçaltıma inmesine izin veriyorum :)
Yakında güzel ve yine eğlenceli olmasını umduğum bi yolculuğa çıkıyorum. Gözümü karartırsam yolculuğum ebedi bi hal alabilir :) Daha güzel fotoğraflar çekip, daha ilham verici sokaklarda yürüyebilirim. İzmir'in suyu çıkmadı ama biraz değişiklik fena olmaz.
Bu arada serbest bırakılan gazetecilere sevindik hemen ardından kısasa kısas gibi Sivas'a öfkelendik ama sora öfkenin şiddetini bi kenara koyunca ne bekliyorduk ki dedim... Yakanların avukatları devlete hükümet eden partinin milletvekilliğini yapıyor daha bi sürü böyle saçma mide bulandırıcı gerçek... Ne bekliyorduk ki... Ama hani insanlık suçlarında zaman aşımı olmamalı diyorlardı... İnsan yakmak insanlık suçuna girmez mi yani?..
Bu öfke bitti ardından Medya Mahallesi'nde Nedim Şener'i izlerken ma'aile sarsıldık. Nedim Şener, Müyesser Yıldız'ın tek başına kocaman ve hiç ısıtılmayan bir yerde tecritte tutulduğunu ve Doğan Yurdakul'un kızının cezaevine girişte yaşadıklarını anlatırken önce çenesi titredi ardından koyverdi. Tabi biz de topluca kendisine eşlik ettik :)
Bugün de Müyesser Yıldız'ın yalnızlığına ortak olması için, bir kedi istediği haberini okudum. Isıtılmayan kocaman koğuşunda bir kediye sarılmak onu ısıtacaktır da :( Üzülsem mi biraz, azıcık da olsa tebessüm mü etsem bilemiyorum...
Böyle geçecek günlerimiz, bir yandan eğlenirken bir yandan hep teklemeyecekler ruhumuzu... Bu galiba bu ülkede doğan, yaşayanların ortak kaderi...
Son gecelerde İzmir'e hep yağmur yağıyor. Hem de böyle bi hüzünlü hüzünlü. Birkaç gece önce de eve dönerken yağmurun hüznünden midir, içkiyi fazla kaçırmışlıktan mıdır, çocukluğumdan beri beni çok mutlu eden o Karşıyaka tabelasını görmekten midir şu şarkı beni daha fazla vurdu. Hem o yağmuru hem de o şarkıyı ekleyip yine kaçayım!

14 Mart 2012 Çarşamba

Kararmış Yüreğin Hiç Işığı Olmaz

Bazen tek bir kelime bile yüreğimizin sesine karşılık gelemez...
''Kararmış yüreğin hiç ışığı olmaz, bilmez misin ki türküler yanmaz''

8 Mart 2012 Perşembe

Masumiyet Müzesi

İnsan bir kitabın ardından ne hisseder? Boşluk, yokluk, eli böğründe kalmışlık, piç gibi ortada bırakılma :) Bende böyle oluyor sizi bilemem... Ben şimdi n'apıcam hissinden allak bullak oluyorum. Çivi çiviyi söker, yapamıyorum hemen. Önce bi idrak etmem, kabullenmem gerekiyor. Sevginin güzel bişi olduğunu biliyorum, deneyimliyorum. ( Deneyimime sağlık :P ) Ve yeni bişi daha fark ettim sevgiye dair, sevgi; dikkat etmek de demek. Mesela karnının ağrıdığını yüzünden anlarsın, elinde yeni bi çizik mi olmuş fark edersin, sabah uyandığında yüzünün senin yüzünü ilk gördüğündeki gülümsemesini bilirsin, kızmakla suskunluk arasındaki çizgiyi bilirsin, biranın dudaklarında bıyığında bıraktığı ıslaklığı bilirsin. Korkmak da var sevginin içinde. Telaşa kapılabilirsin yüzündeki bi yoksunluktan.
Ben en son on yıl evel bir Orhan P. okumuştum lakin kitabın adını hatırlayamıyorum. Ve bu hafızasızlığın nedeni kitabın sonunu getirememiş olmamdan da kaynaklanıyor olabilir. Ve bir süredir de kitaplığımı temizlerken elime gelen ve bi yere sıkıştırdığım Masumiyet Müzesi'ni arkadaşımın ısrarıyla sıkıştırdığım yerden çıkardım. Ben genellikle hayatını bildiğim yazarları okurum. Kitabın yazarıyla ilgili herşeyi bilirim. Merak ederim bunu yazan kimdir nedir. Orhan Pamuk'u merak etmedim şu zamana kadar. Bunda biraz, popüler oluşu beni ondan itmiş olabilir. Başka bir kitabını okumaya elim gider mi bilmiyorum. Bende bıraktığı bu tadın gram da olsa azalmasına gönlüm razı olmayacak gibi...
Kitabı okurken hissettiğim en yoğun duygu, sevginin dikkat olduğuydu. Sevgilinin eşyalarına dokunma, onlardan hissetmeye, kokusunu duymaya çalışma ve sonunda bunu müzeye vardırma işi hangi arzuya girer?.. Tutku, bağlılık, yarım kalma...
Sevginin ayrıntılarla daha da güzelleştiğine şaşakaldığım satırlardan birkaç satır yazacağım. Etkisi aynı olmamakla birlikte azcık yararı da olabilir kitaba yönelmek için :)


...Bazan Füsun öyle güzel esnerdi ki, bütün dünyayı unuttuğunu ve kendi ruhunun derinliklerinden daha huzurlu bir hayatı, tıpkı sıcak yaz günü soğuk bir kuyudan kovayla su çeker gibi çektiğini düşünürdüm.
... Bazan Füsun'un masanın altında ayağını terliğinden çıkardığını hissederdim.
... Bazan kimse bakmazken, sofradaki irmik helvasından bir kaşık daha alırdım.
... Bazan Zaman'ı bütünüyle unutur, ''şimdi'nin içine yumuşacık bir yatağa yatar gibi yayılırdım.
... Bazan televizyondaki iki program arasında Füsun buzdolabından soğuk su çıkarır, Tarık Bey yukarıya tuvalete giderdi.
... Bazan elektrikler kesilir, karanlıkta sigaralarımızın kızıl uçlarını görürdük.
... Bazan ''Resmine bakalım mı Füsun?'' derdim ben ve bazan bakardık ve o zaman Füsun'la yaptığı resme bakarken, her zaman mutlu olduğumu anlardım.

27 Şubat 2012 Pazartesi

Ay Carmela!


Bilgisayarımın şarjı az. Bi cafede ortamın uğultusundan kurtulmak için mp3 çalarım kulağımda. Aa oysa örtmenim tek başımıza bir cafeye gidip, yan masadakileri dinlememizi salık vermişti :)) Amaç insan malzemesinin davranışı, başka bi merakımız yok yani. Niyetimiz iyi :)
Öykü günleri bitti. Oranın da uğultusu sinir bozucuydu, insanların saygısızlığı bazen sinir bozuyor. Çayımdan bi yudum aldım. Pencereler buğulu, dışarıda ne yazık ki yağmur var. Evet insanlar çoğu zaman sinir bozucu malzemeler... Latife Tekin'in olduğu konuşma iyiydi. Sansür ve edebiyat. Tabi kendisi sansürü dillendirmek bile istemedi ki iktidara malzeme olmasın. İktidara çaktırmadan yapılan muhalefete tepkiler aldı. Dedi ki, edebiyatçı okurunu iktidarın giremeyeceği yerlere götürmelidir. Ben onun olduğu şeyi red ettiğim için o bana karşı.. Benim red ettiğime talip olduğu için ben o dilde konuşmaya tenezül etmedim.
Sonra Yeşim Dorman ilk baskının kadına yapılan cinsel baskı olduğundan konuya girdi. Bunun bir rüyayla resmini çizdi. Ve sevgi sansürünün gizli faşizm olduğunundan bahsederken aslında baskıladığımız sansürlediğimiz hislerin başka bir yerde metafor olarak açığa çıktığından bahsetti ki ben bunu çok sevdim ;)
Küçük bi kız gibi görünen Mine Söğüt'se, hayatta edepliysem edebiyatta edepsiz olmak isterim, dedi. Diyeceğimi demiyormuş gibi yapmaya başlarsam kendimi kötü hissederim, de dedi. Ve, iktidar ne derse desin kişinin kendi içindeki iktidarla hesaplaşmanın daha önemli olduğunu söyleyerek Latife Tekin'le ufaktan atıştı :)
Müge İplikçi, gazeteci geçmişine tekrar döndüğünü, düşüncelerini artık sadece edebiyatla anlatamamaya başladığını söyledi. Ve çoğunluğun edepsizleşmesinden ve artık bunun makbul karşılanmasından rahatsızlığını dillendirdi.
Öykü günlerinin onur konuğu Leyla Erbil beklediğimden yaşlıydı. Gel gör ki ben sadece Tezer Özlü ile mektuplaşmaları dışında kadına ait herhangi birşey okumadım şu zamana kadar. Şu zamanda ise örtmenime danışmam gerekecek :)
Yağmur gözle zor görülecek kadar azaldı. Hımmm yazarlık atölyemiz ise ilk dersten anladığım adarıyla tadından yenmeyecek. Enteresan bi kızlar voltranı oluşturduk hissine kapıldım gidiyorum. Yeni anneden tutun da deneyimli anneye, ben gibi bekarlara, boşanmışlara, işinden muzdarip olanlara, işini bitiren emekli olanlara bütün kızlar toplandık modundayız.
Örtmenimiz daha ilk dersten ödevi verdi ki ben o ödevi tadını çıkara çıkara yapmak istediğimden hala başlamadım. Zira ödevden korkmuyor da değilim çünkü ödev kazık! Kendinle yüzleş, diyor! Sevinçli bir telaş içine soktu bu ödev beni.
Bu iyi işte, yağmur dindi. Akşama kedi'deyiz. Kedi iyi, ellerinizden öper.
Ay Carmela deyip, deparı atıyorum!

24 Şubat 2012 Cuma

Püürrr Pıırrrr Püürr Pıırrrr

Pazartesiden bu yana pür neşeyim. Çünkü güneş yüzünü gösterdi sağolsun. Bende bir neşe bir hiperaktivitedir gidiyor. Öncelikle pazartesinden başlamalıyım. Herşey güneşin kışkırtıcılığına kapılıp kendimi Kordon'da bulmamla başladı. Vapurdan Pasaport'ta inip yürümeye başlayınca bir de ne göreyim :) Sergi! Sergi gören masum İzmirli. Hem de öyle ev kadını, emekli işi sergi değil ha, baya baya puantalist, empresyonist... Buarada sergi Fransız Konsolosluğu'ndaydı. Aslında işin tuhaf yanı şu ki, ben o eski ve güzel binanın artık Fransız Konsolosluğu olarak değil de Arkas Holding'in sanat merkezi olarak kullanıldığını sanıyordum...
Sergiye girerken böyle bi korumalar, kulübedeki korumaya ad soyad telefon e-posta yazdılarmalar... Dedim n'luyor!  Sanki içerde kaşıkçı elması sergiliyor mübarekler! Neyse içeri girdim güvenlikçi arkadaş çantamı ilerdeki dolaplara koymamı bir de fotoğraf çekmemem gerektiğini buyurdu. Dolabı da açamıyor muyum! Söylene söylene bıraktım çantayı.  Ama yok bitmedi. Sergiyi benden başka bir de yaşlı çift geziyordu. Daha doğrusu kadın geziyor, erkek kanepemsi şeyde oturuyordu sıkılarak. Yani sergide toplam 3 sanat izleyicisi ve her sanat izleyicisinin dibinde ikişer güvenlik! Homurdana homurdana ben mi sergiyi izledim, güvenlikçiler mi beni izledi anlamadım! Hayır bir de insan sergiye azcık müzik de katmaz mı! Adımımı attıkça gıcırdayan parkelere mi sinir olayım arkamdaki 2 güvenlikçiye mi! Ömrümde böyle sergi gezmişliğim olmamıştı... Ha bir de fotoğraf çekemiyorduk ya onlar öyle sansın. Paltomun 2 beden büyüklüğüne sığınarak telefonumla çatır çatır çektim. Tabi görüntü kalitesi bir hayli düşük ama bana verdiği haz kocaman :) Buarada sergide Fransız empresyonist ve puantalist ressamların tabloları vardı. Aralarında muazzam resimler vardı. Bu empresyonist yani izlenimci ressam arkadaşlar, rengin ışık olduğunu anlayıp şövalelerini alıp sokağa çıkmış, ışığın gün içindeki renk değişimlerini hızlıca tuvale aktarmaya çalışmış vakti zamanında. Yani resimlerdeki fluluk görme sorunuyla alakalı değil :) Bir de Saint-Lazare tren istasyonu ressamların favori mekanlarından biri. Trenlerden çıkan dumanların garın çatısındaki cama yansıyışını çabucak tuvale aktarmak için bir hayli debelenmişler.
  Monet
Tabi sergide bunlar yoktu. Daha çok figür ve dış mekan çalışılmış tablolar sergilenmişti.  Dibimdeki güvenlikçilere sinir olmaktan ressamların adlarını not edemedim bile. Birkaç Monet, Renoir tablosu görmek şaşırtmadı değil. Puantalist ressam arkadaşlara gelince, onlar da resimlerini tuvale aktarırken fırçanın ucunu kullanıp noktalarla çalışırlardı. Türkçesi noktacılık gibi birşey yani :) Örneğin şu aşağıdaki resim
Resim Georges Seurat'a ait. Tabi şimdi buradan belli olmasa da bu resimde fırça darbesi sadece nokta şeklindedir. Yüzlerce binlerce küçük noktayla yapılan akımın en meşhur resimlerinden biri. Resmin adını da unutmadan yazayım; Grand Jatte Adasında Pazar Öğleden Sonrası. O dönemde Grand Jatte Adası insanların piknik yaptığı, buluştuğu popüler bir yermiş. Çokça resmedilmiş bir mekan. Tabiki bu tablo da sergide yoktu :) Keşke olaydı.
Buarada bu tablolar  Lucien Arkas'ın koleksiyonundanmış. Lucien Arkas da Arkas Holdingin yönetim kurulu başkanıymış. Kendisinin koleksiyonu 900dan fazlaymış. Ve benim sandığım gibi Fransız Konsolosluğu binanın liseye bakan kısmında varlığını sürdürüyormuş; sanat merkezi kısmı Kordon tarafıymış. Acaba bu kısımdan konsolusluk kısmına geçiş vardı da benim muhteşem cüssemden korkup peşime iki güvenlikçi mi taktılar :)))
İşte gezdim, gördüm, yazdım. Çaktırmadan çektiğim birkaç resmi de ekleyivereyim şuracığa


 Bu büyük bir tabloydu. Binanın birinci katından ikinciye çıkarkenki merdivenlerin duvarında, ulaşılamayacak yükseklikteydi, ancak bu kadarını çekebildim gizlice.

Büstün olduğu fotoğraf ışıktan kötü parladı. Bu erkek büstünden ziyade zeminin karoları beni benden aldı :)
Buarada tabloların aydınlatılması berbattı. Hiç mi göz yoktu o ışıkları yerleştirenlerde şaşakaldım! Tablonun parlaklığını nerden baksam da gidersem diye uğraşırken bir hayli eğilip büküldüm. Ömrüme değişik bir sergi katmış oldum bugün.
Sergiden çıkınca binanın Kordon yüzündeki sergi afişini de çektim.
Buarada hava hala mis gibiydi. Bir yürümektir aldı o gün bende. Birara Kitapsan'a uğrayıp kendimi dergi ve kırtasiye ürünleriyle ödüllendim. Cumartesi başlıyacak yazarlık atölyemiz için iki kalem bir dosya aldım :) Dosyam Klimt desenli :) Çocuklar gibi şen bir günü vapurla sonlandırırken Kordon'da yürüyen insanların genelinin siyah giyinişi birazi çimi karartı. Ama vapurun Pasaport'a yanaştığında üstümüze düşen güneşe ne demeli! Allam o suyun rengi! Kusursuz anlar oluyor bazen şu hayattta. O an da kusursuzdu. Van Gogh sarısı olmuştu suyun üzeri. Delice bir sarı. Bir yandan da yumuşak gölgeler! Bayıldım bayıldım. Biraz da üşümedim değil vapur burnunu Karşıyaka'ya dönünce. Olsun iyiydi. Çok iyiydi. Vapurdan birkaç da resim koydum mu bitmiştir bu yazı. Hımm öykü günleri yazıları ve atölye çalışmaları yazıları haftaya bu blogta :) 

17 Şubat 2012 Cuma

Bir Mimlemedir Gidiyor

Evet mimi bastı Sırra Kalem, bana da yazmak düşüyor :)
Sorular bol, hemen başlıyorum
1- Ölmeden önce görmek istediğin bir ülke var mı, neden orası?

Bir değil birçok yer. Öncelikle İtalya, ardından İspanya, İngiltere kısaca Avrupa. Ardından Afrika kıtası... Heykel, resim ve mimariye düşkünlüğümü önce Floransa ardından Barcelona ve Londra ile giderebilirim sanırım.


2- Kış mı yaz mı?
Kesinlikle yaz!!! Şu kaşlarını çatmış gökyüzü ruhumu öldürüyor!!

3- Hiç saçının tamamını boyattın mı, pişman oldun mu?
Hiç böyle bi soruyle karşılaşmamıştım. Kadın dediğin illa ki boyatır saçını hem de tamamını :) Hiç pişman olmadım. Biz kadınlar eserekli türüz canımızı istediği herşeyi tak diye yaparız.

4- Bloğumda en çok ne tarz konular görmek istersin?
Blogunu öpüp başıma koyuyorum sen ne yazarsan güzel yazarsın :)

5- Yaptığın en çılgın şey neydi?
Yıllarrr yıllarrr önce taa ilkokuldayken kuzenlerimle sokaktan geçen adamların kafasına 2 bardak su dökmekti :) bu kaa

6- En sevdiğin tatlı nedir?
Kesinlikle donut! Ve elbette yanında kahveyle! Ama ne yazık ki İzmir'deki tüm dunkin donats'lar kapandı... Sırra Kalem, cafe açarsak donut da yaparız :)

7- Hiç bıkmadan kullanabileceğin oje rengi?
Pastel73!!!
 
8- Hayvanları sever misin? Evde beslemeyi istedin mi hiç?
Ih soru da bi tuhaf... Hayvan beslemek?.. Hayvanları severim, çok severim. Bir kedim var ama onu beslemiyorum :) Kedimle uyuyorum, uyanıyorum, kedim çalışma masamda kalemime pati atar, peteğin önünde uyur, ben yemek yersem gider o da mama kabının başına gider... Yani bir hayvan beslemiyorum bir kediyle yaşıyorum :)

9- Düzenli olarak takip ettiğin bir dergi var mı, varsa hangisi?
Var; Artist, Genç Sanat dergileri.


10- Sence Türkiye'de en yaşanılası yer neresi, neden?
Tabiki de İzmir. Sokakların denize çıkması, rahatça yaşabilmemiz, kız kıza içmeler ebüj olmalar, ulaşımın çok çok rahatlığı...

11- İnsanların sende gördüğü, dile getirdiği en iyi ve en kötü özelliğin nedir?
Kulağıma gelenlere göre dengesiz diyenler var :)

Bitti! :)



12 Şubat 2012 Pazar

Benim Sevgili Haremim

Bu hafta nereye cv bıraksam, Mit olayının perde arkasını öğreneyim, Paul Auster'ın yeni çıkan kitabını alayım, dergiye yazıya başlayım artık derken duydum ki mimlenmişim... Duydum ki kendime Yetkin D. beyfendiyi saklıyormuşum falan... Hemen duruma açıklık getirip haremimi blog okuyucularına açayım, şu Yetkin'i kendime saklama konusuna açıklık getireyim dedim... Efendim yok öyle birşey... Yıllar yıllar evel, ben Yetkin beyfendinin bacak boyu kadar iken, muhtemelen hala öyleyim, ne zaman markete gitsem kendisini dibimde bitmiş bulur idim. Önce o güzelim ses, ardından başımı kaldırıp baktığımda o şahane yüzüyle karşılaşır idim... Yıllar yıllar evel... Kendisine Sırra Kalem basan canım arkadaşımla birlikte eğlenceli harem günleri dilerim :)
Benim haremime geleyim. Düşündüm taşındım, Sırra Kalemimle paslaştım. Bu paslaşma sırasında birara çok güldük zira bizim harem bize kalsa ruhlar evine dönecek! Yaşayandan çok ölü bizim adamlar...
Sonuç olarak, 10 güzel adamın arasında birkaç eski adam da katıp güzelll bir harem yaptım kendime.
Haydi bu 10 adama bir de benim açımdan bakalım :)
1. Erkan Oğur
Haremime öncelikle müzik katıyorum. Katıyorum ki sohbetler tatlı olsun, ortam canlansın.
Erkancığımla 10 yılı aşkın bir sohbetimiz vardır. Artık eline perdesiz gitarını mı, kopuzunu mu, bağlamasını mı alır bilemem, ama o neye dokunsa güzel olur.

                               
2- Gustave Courbet
Ortamda böyle güzel tınılar dolaşırken yakışıklı bir ressam kocaman bir tuvalin karşısına geçse güzel olmaz mı? Gustave Courbet işte burada haremime dahil oluyor. 19 yy ın önemli ressamlarından olan bu enteresan kişilik dönemin Fransasını bir hayli sallamış bir ressamdır. Çizdiği kadınlara da benzediğim düşünülürse haremimde şöyle kanepeme uzanmış bir yağlı boyamı da yaptırabilirim.

3- Francesco Toldo
Ben Courbet'e model olurken bir yandan da tek kale maç yapılıyor haremimin terasında. Kalede de Francesco Toldo :) Kendisi 2000 olmalı yanılmıyorsam dünya kupasında finalde İtal'yanın kalesini bin bir komikliklerle korumuş bir uzun arkadaş... Zira önündeki topa vurmak şöyle dursun sürekli topu ıskalayıp popo üstü yere yapışınca ilgimi çekmişti. Sonra kendisiyle haşır neşir oldum ki, pek güleç yüzlü pek şaşkın bir insan. Kanım ısınıverdi bu Padovalı çocuğa.

4- Guillaume Canet
Haremimdeki ikinci Fransız Guillaume Canet. Bu arkadaşı önce Kumsal filminde gördük sanırım. Oysa ben kendisini Audrey Tautou ile rol aldığı, Biraradayız Hepsi Bu adlı filmde yakından tanıdım. İyiki de tanımışım diyorum... İyi oyuncu, üstüne de güzel bir mizacı var :) Giydiği gömlekler, tişörtler de pek güzel :) Güzel işte :P

5- Jonny Deep
Gelelim başka bir güzel adama... Jonny ah Jonny! Kaç çocuk babası sayamadım, güzel de bir karısı... Pek de takmıyor kimseyi. Bir oyuncudan çok aile babası iyi koca hallerinde. Güzel haller bunlar :) Bir de Jack Sparrow rolü bitse artık başım göğe erecek! Azıcık daha gizli pencere, çikolata falan sevgili Jonny...

6- Jack Nicholson
Oyunculardan giderken ağır bir topa geleyim... Her yönden ağır, yaşlandı, meme göbek yaptı yapmasına da ben onu hep Cinnet haliyle görüyorum :) Jack! Muhteşem Jack :)
Cinnet filmine dahil olsam benim de arkadamdan koşsa :) Tabi kesmek için değil :) Böyle karda koşarız, çamların arkasına falan saklanırız olmadı o daktilosu başındayken ben ona kahve getiririm falan... Ya da haremimin en güzel gülen adamını Guguk Kuşu'ndan kaçırırım...

7- Mahir Çayan
Koşmaca, eğlenmeceye ara verdik şimdi. Haremimde memleketten konuşacağız toplanın! Mahir'i aldım yanıma, yazılarını topladığı kitabını anlatıyor bana. Bıyıksız hali... Gülünce güzel oluyor, çok güzel oluyor hem. Genç yüzünün ölümle alakası yok. O geleceği savunuyor, gözlerinin, bıyıksız gülüşünün ölümle ilgisi yok. O güzel günleri anlatıyor şimdi bana. Anlatsın, isterse sabaha kadar. Gözümü kırpmadan dinleyeceğim onu...


                       
8- Özgür Mumcu
Özgür de geldi... Onun da babasının güzel düşünen bir kafası vardı... Özgür'ü bıraktı bize. Şimdi Özgür güzel şeyler söylüyor, yazıyor okuyor... Radikal' de yazıyor, twitterdan da twittler atıyor. Çocuk gülüyor, konuşunca sesi etkiliyor. Saçları biraz yataktan kalkma ama sevdim ben o hali de. Umursamaz çünkü. Tv'ye bile o saçla çıkabiliyor. Ama lacivert ceket ve açık mavi gömlek ve kavuşturduğu elleriyle güçlü, zeki.

9- Fidel Castro
Bir ağır top daha. Onu da şimdi gözünün feri kaçmış yaşlı bir adam olarak değil de hep o ağzında puro, elleri kolları sallayarak konuşan devrimin önderi Fidel olarak görüyor gözlerim. Haremimin güzel puro kokusu ondan. Arada bana da sarıyor onlardan. Sigara içmem de arada birkaç puro fena olmuyor hani. Az uyuyor bu adam, günde 3-4 saat. Onun dışında sürekli okuyor. Sierra Maestra'dan bahsediyor bana, Domuzlar Körfezi çıkartmasını heyecanla anlatıyor, Ernesto'dan bahsediyor. Gülünce o da güzel gülüyor. Zaten sesi hep gülmeli, hiç umutsuz somurtkan değil. Güzel olan bu işte.

10- Daniel Day Lewis
Eveettt! Beni çok sarsan adamı sona sakladım :) oo oo oo seni kendime sakladımmm :))
Adın bu kadar uzun olmayaymış Danielcığım :) Neden öyle bakıyorsun amacın yüreğime indirmek mi! Farklı bu adam, hepsinden farklı. Bak ahşap oymacılığı da yaparmış. O güzel ellerin boş duracağını düşünmek saçma olurdu zaten. Oyunculuktan bahsetmeme gerek yok sanırım, gerçek ötesi...
Hele o film, var olmanın dayanılmaz hafifliği! Kırk defa izlesem yine aynı heyecan. Tereza'n olayım Tomas! :)