Teee ne zamandır elim bloga gitmiyordu fırsat bulamamak gibi bişidi.
Efendime söyleyeyim işte ben işe başladım. Sabah 9 akşam 7 buçuk. Elimin altında bi tdk sözlüğü ve rengarenk kalemlerle önceden homeofis ve emeğimin beş kuruş karşılıını almadan yaptıım editörlüğe hızlı bi giriş yaptım. Kovulmazsam bu işte uzun bi süre kalıcam sanırım.
İşin ilk zamanlarında sabah erken kalkmaya alışkın olmayan bünyem öğle yemeği sonrasında uyuklamaya başlıyodu.
Şimdiyse dipçik gibiyim. Günde 10 buçuk saat pardon 1 saat mola yani 9 buçuk saat full okuma yapıyorum. Önceleri okuduumu anlıyo öğreniyodum şimdiyse sadece hata bulmaya odaklı bi okuma yapıyorum.
Akşam eve gelişlerimde de beynimin hınca hınç dolduğunu hissediyorum. Bi kavonaza ağzına kadar su doldurmuş gibi hiç boş yer kalmıyo. Öyle ki kabasakalın anlatmaya çalıştıklarını anlamıyabiliyorum.
Kabasakal demişken aklıma yemek konusu geldi. Hala akşam yemeklerini pizzamış sucukmuş yumurtamış geçiştiriyoruz. Evet işe başlayalı 4. haftam bitti ama şu yemek konusunu geçiştirmekten bi düzene rutine oturtamadım.
Bu işin iyi yanı/yanları kendime ait bi masam, rengarenk kalemlerim, elimin altında caağnım bi sözlük oluşu (çocukluumdan beri sözlüklere bayılırım), buram buram kahve kokan bi ofis ve okuyabileceğim alakalı alakasız sayfalarca yazı oluşu gibi.
Çocukluundan beri ve çoktan emekli olsa da, çalışan bi babam var. Hergün beni aradıında, 'napıyorsun' dediinde uzun bi 'hiiççç' duyardı benden. Şimdiyse sabahın 8inde işe giderken arıyorum onu, Alaybey metroya kadar konuşuyoruz. Yani yaklaşık 5 dakika. 'Napıyorsun' diyor bana, 'napim baba işe gidiyorum' diyorum, seviniyor.
Fakat sabahları evimizin yakınındaki ilkokuldan geçerken ne alakaysa, maya dağdan kalkann kazlarrr, şeklinde vardar ovası çalıyor. Tenefüs zili mi artık ne ziliyse bi anlam veremiyorum ve galiba veremiycem de
Neyse bu kadar yeter. 9buçuk saat sessizce oturup çalışınca bi konuşma açlıı olmuyo diil. Sustum ve gidiyorum. Çaov!
İlk foto işteki ilk günümün hatırası
24 Kasım 2012 Cumartesi
7 Ekim 2012 Pazar
Şanslı Cool
Bizim evde kara bi kedi var. 2 buçuk aylık ya var ya yok. İstanbul Avcılarda annemin bahçesinde bulmuştuk 18 ağustosta. Elime aldıımda ölü bi kediyi tutuyorum sanmıştım. Öyle aç ve susuz kalmış pireler sarmıştı minnacık vücudunu. Şimdi o kara kedi büyüyo. Öyle kara ki, insan gözünü ağzını seçemiyo. Ha uyurken pembe dili dışarı çıkınca anlıyosun ağzının yerini. Belli ki sokaktayken büyük kedilerden çok dayak yemiş, uzaktan izliyo evimizdeki kendinden büyük diğer 4 kediyi. Ama Çay'la çok içli dışlılar. Koyun koyuna uyumalar, birbirlerini temizlemeler, ısırmalar, alt alta üst üste oyunlar.... Diğer 3 kediyle karşılaşınca ne yapması gerektiini de Çay'dan öğreniyor. Şöyle bi göz ucuyla Çay'ın naptıına ne tepki verdiine bakıp ona göre hareket ediyor. Hatta galiba ilk kez Çay'ın kendini temizlediini görüp öyle kendini temizlemeye başladı
Ha bu kara kedinin adı merlin.
Evimizin en küçük erkek kedisi. En ufak ve en zor şartlardan geldiinden şimdilik benim için en değerlisi :P
Bu konak belediyesinin kültür sanat bölümü iyi çalışıyo
5ekimde Goran bregoviç 6 ekimde de salim dündar! Goran bregoviçe gidemedik ama salim dündar a denk geldik. Kordon' da, iskelenin dibine kuruyolar sahneyi. Üç beş de sandalye atıyorlar
Genelde yaşça olgun olanlar o sandalyelerde oturur, birasını şarabını alan da çimlere kurulup öyle izler kordon konserlerini
E tabi çimler, bira şarap daha cazip sahnedeki sanatçı iyiyse
işte biz de izledik salim dündar'ı. çok iyiydi. tabi bi de sevdiim sanatçılardan biri çocukluumdan beri
yani insan çocukken niye salim dündar'ı sever bilmem ama severdim ben. O aynaları o yaşta dinler bi hüzünlenirdim. Geldim 27 yaşına hala hüzünleniyorum. 67 e gelince nası hüzünlenirim bilemedim
Neyse işte geçenlerde Neşet Ertaş'ı yitirince fena olmuştum ama bi yandan seviniyordum. Yani bu dünyadan bi Neşet Ertaş geçti ve ben o'nla aynı dönemde aynı ülkede yaşadım. Ne kadar şanslıydım.
Bugün de salim dündar, aynalar'ı söylerken, biz dinlerken, ben eşlik ederken aynı şeyi düşündüm. Ne kadar şanslıyım.
Aman çenem ne düştü
Neyse ben bu hafta bakıp bakıp kahkaha krizine girdiim karikatürü ekliip kaçıyom
Ha bu kara kedinin adı merlin.
Evimizin en küçük erkek kedisi. En ufak ve en zor şartlardan geldiinden şimdilik benim için en değerlisi :P
Bu konak belediyesinin kültür sanat bölümü iyi çalışıyo
5ekimde Goran bregoviç 6 ekimde de salim dündar! Goran bregoviçe gidemedik ama salim dündar a denk geldik. Kordon' da, iskelenin dibine kuruyolar sahneyi. Üç beş de sandalye atıyorlar
Genelde yaşça olgun olanlar o sandalyelerde oturur, birasını şarabını alan da çimlere kurulup öyle izler kordon konserlerini
E tabi çimler, bira şarap daha cazip sahnedeki sanatçı iyiyse
işte biz de izledik salim dündar'ı. çok iyiydi. tabi bi de sevdiim sanatçılardan biri çocukluumdan beri
yani insan çocukken niye salim dündar'ı sever bilmem ama severdim ben. O aynaları o yaşta dinler bi hüzünlenirdim. Geldim 27 yaşına hala hüzünleniyorum. 67 e gelince nası hüzünlenirim bilemedim
Neyse işte geçenlerde Neşet Ertaş'ı yitirince fena olmuştum ama bi yandan seviniyordum. Yani bu dünyadan bi Neşet Ertaş geçti ve ben o'nla aynı dönemde aynı ülkede yaşadım. Ne kadar şanslıydım.
Bugün de salim dündar, aynalar'ı söylerken, biz dinlerken, ben eşlik ederken aynı şeyi düşündüm. Ne kadar şanslıyım.
Aman çenem ne düştü
Neyse ben bu hafta bakıp bakıp kahkaha krizine girdiim karikatürü ekliip kaçıyom
25 Eylül 2012 Salı
Somewhere in time
Bazen zaman kavramımı yitirebiliyorum. Bu bence bi yetenek yani şöle zamanlarda
benim için şöle zamanlar kavramı baya feci bişi, böyle pis kaka öcü derecesinde
Bu yüzden günümüzden soyutlanmış bi alanda bi zamanda kalabilmek güzel
Kendi evimize taşındıımızdan beri bi hır gür geçiyo zaman. Kutu açmaca, neyi nereye sokacağına karar verme faslı, bu ev neden toparlanmıyo, düzen yok mu düzenn, neyse ya olur olur hallolur modları...
Neyseki evimiz çarşıya bikaç dakika. çok bunaldıkça kendimi sokağa atıyorum
Bu sokağa atmalar gayet eğlenceli
Mesela SırraKalemin iş yeri hemen arka sokakta. Ders öncesi bi çay içebiliyoruz. Hatta beni dersine katmaya bile teşebbüs ediyo :)
İşte böyle iki iş bi lay lay lom kışa kadar
Bu gece kabasakalı dj olarak tuttum, yoksa vj miydi...
Neyse işte kabasakal aldı sazı eline
Bana şarkılar çal, diyorum, çalıyo
Hem de ne şarkılar
İşte bu şarkılar
benim için şöle zamanlar kavramı baya feci bişi, böyle pis kaka öcü derecesinde
Bu yüzden günümüzden soyutlanmış bi alanda bi zamanda kalabilmek güzel
Neyseki evimiz çarşıya bikaç dakika. çok bunaldıkça kendimi sokağa atıyorum
Bu sokağa atmalar gayet eğlenceli
Mesela SırraKalemin iş yeri hemen arka sokakta. Ders öncesi bi çay içebiliyoruz. Hatta beni dersine katmaya bile teşebbüs ediyo :)
İşte böyle iki iş bi lay lay lom kışa kadar
Bu gece kabasakalı dj olarak tuttum, yoksa vj miydi...
Neyse işte kabasakal aldı sazı eline
Bana şarkılar çal, diyorum, çalıyo
Hem de ne şarkılar
İşte bu şarkılar
19 Eylül 2012 Çarşamba
İyki Doğdun Beço!
Sene 2005 idi. Bu böyle sınıfa girdi üstünde mavi bi tişört kot pantolon falan. Bi de yanında jön kılıklı bi çocuk.. Vay be dedim kıza bak, üniversitenin ilk haftasındani kanki yapmış. Zira ben daha arka sıralarda tek başıma oturan bi tipim. Ama ben üniversitede geçirdiim 5 sene boyunca hep arka sıralarda oturdum. Neyse konumuz ben diilim, konumuz o :)
Neyse işte gel zaman git zaman okulun ilk senesi geçti bitti. Ben osmanlıca olmak üzere biçok dersten kaldım ama kızda hiç kalmış hal yok. Zaten okulu da 4 senede bitirip memlekete dönüp beni de pok gibi bıraktı :)
2. sene yavaştan yavaştan birbirimize yanaşmakla birlikte kapı komşusu oluverdik.
Şans bu ya aynı apartta, aynı katta yan odaları kiralamışız.
Ve bizim balkon sefaları böylece başlamış oldu. Odamın önündeki telgrafın tellerine konan kuşa ne şarkılar söyledik ne şarkılar. Ben, o, serçe fotomuz bile var!
Sonracığımıza biz bunla her duruma uygun şarkı türetir, uydurur olduk. Bi de nası oynağız! Sınıfa kahkahalarla girmeler etmeler derken tüm sınıf bize gıcık oluverdi! Çok da umrumuzdalardı ya o 4 sene ben 5 sene kimseyi umursamadan küçük bi gruptuk.
Neysee
Oynağız dedim ya
bigün bizans ikonografisi dersindeyiz, hocamız da bizim gibi kırık olduğundan bi film izletti bize.
Bi film dediğim de önemli bi film ha, Martin Scorsese'in The Last Temptation of Christ.
İşte filmde isa'yı vaftiz ediyolar böyle bi şarkılar bi türküler falan bi baktım benim sol omuz başladı kıvrılmaya melodileri duyunca
Anaamm bizimki de yanımda oturuyo o sıra, bi baktım onun da sağ omuz kıvır kıvır
Hah işte orda biz anladık ki, ruh ikizleri illa karşıt cins olcak diil! :)
Bu bahsettiim arkadaş her durumda komedi çıkarır kıkır kıkır güler de bi vize ve final öncesi 3buçuk modundadır!
Bizim grubun sözcüsü ben misali, her vize-final öncesi bana tekrar yaptırır bunlar. Hadi şunu da oku bunu da anlat bu neydii
işte bizimki de habire bi telaş son satırları bi yandan okur bi yandan da bana okutur
Hele o final ingilizce olmasın ömrümü yer bitirirdi. Anam bi finalde sınıftan bile atılacaktık.
Neyse bizimkisi tatlı dilli güler yüzlü ceylan tipli ya hocayı bi güzel kafaya alıp son sınavda mı ne geçti o ingizliceden
Ceylan tip dediysem de 4 sene sonunda hem o hem ben ceylan tipimizden kayıp deve tippine doru kaymadık diil :P
Ama işin iyi yanı da her durumda mutlu ve rahat karakterli insanlar olduğumuzdan birbirimizle bu konuda iyi de dalga geçmeye devam ediyoruz.
Bizim grup hızlı çıkıp da 4senede okulu bitirince ben pok gibi kaldım elin şehrinde.
Sora işte bizimki memleketi sakaryaya döndü ben kutsal topraklara
Geçen yaz babasından türlü izin koparıp kendini izmir-urla yollarına atınca bizim voltran patlama yaşadı. Buna en çok da kabasakal şaşırdı
Adam hayatı boyunca her durumda bu kadar neşeli her duruma bu kadar şarkı melodi uyduran tiplerle ömrü hayatında karşılaşmamış napsın. Ama bizden çok o eğlendi bize bakarak :) neyseee
İşte biz urlada çok pis eğlendik. Böyle bi sörf tahtası hikayemiz var ki dillere destan :)
Sora denizde gülme krizine girip boğulma tehlikesi geçirmemize neden olan o yaşlı çift!
Kadın kocaman simite girmiş adam kadını derinlere götürüyo katil balık jaws gibi
gel de ölme gülmekten
Neyse işte böyle bi sevgi kumkumalıı böyle bi kahkahalı bi dostluğumuz var 2005 ten beri
Üniversite hayatımın kişisel tarihime kattıı bu sevgi pıtırcıının
doğum günüydü 18 eylül
Farklı şehirlerde olduumuzdan ona böyle bi hediye veriyorum
Hayatında olanlara bi neşe bi de dostluk katan Sopranodan Notlar iyki doğmuş iyki bi omuz kıvrılışıyla başlayan arkadaşlıımız da bugüne kadar gelmiş
Seni çok seviyorum beço'm doğum günün kutlu olsun
Neyse işte gel zaman git zaman okulun ilk senesi geçti bitti. Ben osmanlıca olmak üzere biçok dersten kaldım ama kızda hiç kalmış hal yok. Zaten okulu da 4 senede bitirip memlekete dönüp beni de pok gibi bıraktı :)
2. sene yavaştan yavaştan birbirimize yanaşmakla birlikte kapı komşusu oluverdik.
Şans bu ya aynı apartta, aynı katta yan odaları kiralamışız.
Ve bizim balkon sefaları böylece başlamış oldu. Odamın önündeki telgrafın tellerine konan kuşa ne şarkılar söyledik ne şarkılar. Ben, o, serçe fotomuz bile var!
Sonracığımıza biz bunla her duruma uygun şarkı türetir, uydurur olduk. Bi de nası oynağız! Sınıfa kahkahalarla girmeler etmeler derken tüm sınıf bize gıcık oluverdi! Çok da umrumuzdalardı ya o 4 sene ben 5 sene kimseyi umursamadan küçük bi gruptuk.
Neysee
Oynağız dedim ya
bigün bizans ikonografisi dersindeyiz, hocamız da bizim gibi kırık olduğundan bi film izletti bize.
Bi film dediğim de önemli bi film ha, Martin Scorsese'in The Last Temptation of Christ.
İşte filmde isa'yı vaftiz ediyolar böyle bi şarkılar bi türküler falan bi baktım benim sol omuz başladı kıvrılmaya melodileri duyunca
Anaamm bizimki de yanımda oturuyo o sıra, bi baktım onun da sağ omuz kıvır kıvır
Hah işte orda biz anladık ki, ruh ikizleri illa karşıt cins olcak diil! :)
Bu bahsettiim arkadaş her durumda komedi çıkarır kıkır kıkır güler de bi vize ve final öncesi 3buçuk modundadır!
Bizim grubun sözcüsü ben misali, her vize-final öncesi bana tekrar yaptırır bunlar. Hadi şunu da oku bunu da anlat bu neydii
işte bizimki de habire bi telaş son satırları bi yandan okur bi yandan da bana okutur
Hele o final ingilizce olmasın ömrümü yer bitirirdi. Anam bi finalde sınıftan bile atılacaktık.
Neyse bizimkisi tatlı dilli güler yüzlü ceylan tipli ya hocayı bi güzel kafaya alıp son sınavda mı ne geçti o ingizliceden
Ceylan tip dediysem de 4 sene sonunda hem o hem ben ceylan tipimizden kayıp deve tippine doru kaymadık diil :P
Ama işin iyi yanı da her durumda mutlu ve rahat karakterli insanlar olduğumuzdan birbirimizle bu konuda iyi de dalga geçmeye devam ediyoruz.
Bizim grup hızlı çıkıp da 4senede okulu bitirince ben pok gibi kaldım elin şehrinde.
Sora işte bizimki memleketi sakaryaya döndü ben kutsal topraklara
Geçen yaz babasından türlü izin koparıp kendini izmir-urla yollarına atınca bizim voltran patlama yaşadı. Buna en çok da kabasakal şaşırdı
Adam hayatı boyunca her durumda bu kadar neşeli her duruma bu kadar şarkı melodi uyduran tiplerle ömrü hayatında karşılaşmamış napsın. Ama bizden çok o eğlendi bize bakarak :) neyseee
İşte biz urlada çok pis eğlendik. Böyle bi sörf tahtası hikayemiz var ki dillere destan :)
Sora denizde gülme krizine girip boğulma tehlikesi geçirmemize neden olan o yaşlı çift!
Kadın kocaman simite girmiş adam kadını derinlere götürüyo katil balık jaws gibi
gel de ölme gülmekten
Neyse işte böyle bi sevgi kumkumalıı böyle bi kahkahalı bi dostluğumuz var 2005 ten beri
Üniversite hayatımın kişisel tarihime kattıı bu sevgi pıtırcıının
doğum günüydü 18 eylül
Farklı şehirlerde olduumuzdan ona böyle bi hediye veriyorum
Hayatında olanlara bi neşe bi de dostluk katan Sopranodan Notlar iyki doğmuş iyki bi omuz kıvrılışıyla başlayan arkadaşlıımız da bugüne kadar gelmiş
Seni çok seviyorum beço'm doğum günün kutlu olsun
14 Eylül 2012 Cuma
Kedidir Kedi
Klasik müzikten anlayan bi kocam var. Zira duyduğu piyanodan hangi dönem hangi besteci kimdir çıkarabiliyo
Tamam ben de zaten o yokken dinlerdim de bi müzik duysam bu şudur diyemezdim :) tabi dört mevsim hariç :P
Neyse bizim bu evde son gecemiz. Son akşam yemeğimiz hala devam ediyo
Yarın ebedi evimize geçicez. İşte kıyamet orda kopacak! Kabasakal'ın 3 kedisi; osman-yudum-rıfkı ve benim kediler; merlin-çay yarın artık aynı evi paylaşıyor olacak.
Elbet ilk günlerde farklı odalarda tutacağız yavaş yavaş alıştıracağız
Kışı bekliyorum. Yatağımı kabasakal'dan sora 5 kediyle paylaşmanın hayalini kuruyorum
Muhtemelen bazıları, ııyyy şeklinde tepki verse de benim gibi hayvanları çok seven biri içun bu muazzam bi tecrübe
Hayatımın yeniden bi döneminin kapanıp bi döneminin başlamasının miladındayım
Tamam ben de zaten o yokken dinlerdim de bi müzik duysam bu şudur diyemezdim :) tabi dört mevsim hariç :P
Neyse bizim bu evde son gecemiz. Son akşam yemeğimiz hala devam ediyo
Yarın ebedi evimize geçicez. İşte kıyamet orda kopacak! Kabasakal'ın 3 kedisi; osman-yudum-rıfkı ve benim kediler; merlin-çay yarın artık aynı evi paylaşıyor olacak.
Elbet ilk günlerde farklı odalarda tutacağız yavaş yavaş alıştıracağız
Kışı bekliyorum. Yatağımı kabasakal'dan sora 5 kediyle paylaşmanın hayalini kuruyorum
Muhtemelen bazıları, ııyyy şeklinde tepki verse de benim gibi hayvanları çok seven biri içun bu muazzam bi tecrübe
Hayatımın yeniden bi döneminin kapanıp bi döneminin başlamasının miladındayım
11 Eylül 2012 Salı
Orhan Kemal Müzesi
Evdeysem nerdeyse tüm günümü e2 dizileri, radyo3 ve kitapla geçiriyorum. Arada bizim boklara dalaşıyorum. Bizim boklar dediğim; 2 aylık kara kedim Merlin ve 6 yaşındaki siyam kızım Çay. Şimdilik Merlin'in aşısı olmadığından Çay'la karşılaştırmıyorum. Kapı arkasından merakla beklemedeler.
Neyse konuya döneyim... geceleri de radyo3 dinliyoruz kabasakal'la. Ama bazen tıpkı şu saatlerde olduğu gibi kabasakal fark etmeden radyoyu kapatıyorum ve cırcır böceklerini dinliyorum. Hazır hala çatlamamışlarken ve ben hala üşümüyorken yazın tadını çıkarmaya çalışıyorum. Evet bana hala yaz... Kimse sonbahara girdiğimizi kabul ettiremiycek henüz! :) Geçen hafta urla'da denize girdik. Suyu sıcaktır hamam etkisi yaratır. Foça gibi giren çığlık atmadan, aheste aheste girip suyun tadını çıkarır. Oysa ben soğuk suları severim.
Orhan Kemal Müzesi ayrıntısını veremedim, bu gidişle de veremiycem.
Sadece fotoğrafları paylaşma kararı aldım.
Ha bugün SırraKalem'in drama dersine katıldım. Bu gece uyumadan evel diyafram egzersizi yapıcam, kabasakala'a da yaptırıcam. Ölsün toksinler :)
Evet fotoğraflar aşağda, çok isterdim cırcır böceklerinin sesi de olsun fotoğraflarda :)
Neyse konuya döneyim... geceleri de radyo3 dinliyoruz kabasakal'la. Ama bazen tıpkı şu saatlerde olduğu gibi kabasakal fark etmeden radyoyu kapatıyorum ve cırcır böceklerini dinliyorum. Hazır hala çatlamamışlarken ve ben hala üşümüyorken yazın tadını çıkarmaya çalışıyorum. Evet bana hala yaz... Kimse sonbahara girdiğimizi kabul ettiremiycek henüz! :) Geçen hafta urla'da denize girdik. Suyu sıcaktır hamam etkisi yaratır. Foça gibi giren çığlık atmadan, aheste aheste girip suyun tadını çıkarır. Oysa ben soğuk suları severim.
Orhan Kemal Müzesi ayrıntısını veremedim, bu gidişle de veremiycem.
Sadece fotoğrafları paylaşma kararı aldım.
Ha bugün SırraKalem'in drama dersine katıldım. Bu gece uyumadan evel diyafram egzersizi yapıcam, kabasakala'a da yaptırıcam. Ölsün toksinler :)
Evet fotoğraflar aşağda, çok isterdim cırcır böceklerinin sesi de olsun fotoğraflarda :)
27 Ağustos 2012 Pazartesi
Meçhule giden yazı
Lisedeyken, Karşıyaka çarşıda 2. el bi kitapçı vardı. Sahibi 1.90 boylarında, 40lı yaşların sonuna giden bi adamdı. Sakalları kızıl, bıyıklarıysa sigaradan tütün sarısıydı. Ne zaman gitsem ya sigara içer ya da bi arkadaşıyla tavla oynardı. Bazen o tavla oyunlarında rakı içtikleri de olurdu.
Ben komünizmi orda tanımıştım. Engel, Lenin, Marx tüm kitaplarını oradan aldım. Özellikle oradan aldım, çünkü kitapların üzerindeki yazılar, altı çizili satırlar hatta bazen sayfaların arasında kalan notlarla mutlu olurdum. Nerde en çok yazılı çizili ideolojik kitap varsa alırdım. Bazen o uzun ve kızıl sakallı adam seçtiğim kitaplardan bikaç tanesinden ‘ bunlar da benden olsun’ diyip para almazdı. Kaset falan da satılırdı burda. Bikaç denemeden sora kaset almayı kestim zira hepsi bozuk kayıtlardı.
Liseyi bitirdim, dersaneye başladım, biraz daha dayandı o kitapçı adam. Soraki bi gidişimde kepenkleri kapalı üstünde satılık yazan boş bi dükkana dönüşmüştü ideoloji yuvam. Ama kızıl sakallı adamı hala Karşıyaka’da görüyorum, kah bisiklet binerken kah yürürken kah bakkala girerken
Şimdi bu güzel Fikret Kızılok gecesinde bu kitapçı nerden geldi aklıma…
Oysa ben Orhan Kemal maceramı anlatacaktım.
İşte ben ilk Orhan Kemal kitabımı bu kitapçıdan almıştım. Lacivert kapaklı 64 basımı Bereketli Topraklar Üzerinde. Heyecanla okumuştum. 16 yaşımdaydım.
Şeker bayramlık İstanbul gezimde tesadüfen Orhan Kemal Müzesi’ne rastladım. Allam iyki de rastladım! Hatta o ne rastlamaktır o!
Bazen, bazı anlar mutluluktan yerçekimiyle alakam olmadığını hissederim. İşte o anlardan birini daha ekledim 27 yıllık kişisel tarihime.
Aslında bu yazımın konusu Orhan Kemal Müzesi’ydi. Lakin çenem bu kadar gereksiz düşmüşken, müze detayına girmek zorlama olur.
Bari o bahsettiğim kitapçıdan aldığım o güzelim kitapları görselleyim şuracığa
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
























