Çok fazla anlam yüklemeden yaşamayı zaten öğrenmiştik tamam biliyorum Ama bazen de kaybetme noktasına gelmek gerekiyormuş o basit yaşamı, ki ne kadar güzel ve değerli olduğunu anlayalım Ben bugün hayatımın zor günlerinden birini atlattım. Kendime totemler yaptım, en sevdiğim, en uğurlu eşyalarımla günümü geçirdim. Hayallerime yeniden kavuşmanın mutluluğunu yaşarken bazen yaşadığım korkulardan birini atlattım. Hayal kurabilmek güzel hala hayal kuruyo olabilmek de güzel. Bugün günlerden kırmızı ya işte kanıtı
En sevdiğim çantaların başına oturan çantamla çok sevdiğim mugım bugün bana uğur getirdi. Yani işte ben öyle inanmak istedim ve inandığım gibi de oldu Ben bugün birden çok şey öğrendim Daha sağlam bastım daha mutlu oldum daha güçlendim ve hayallerime olan inancım daha kuvvetlendi Bir de tüm gün bu şarkıyı söyledim
Veeee İşte günün sonu da böyle güzel oldu Birlikte olmanın dayanılmaz huzuru
Hayatın hızını anlamam kısa sürdü ama başımı döndüren hızdan durup düşünmem bir buçuk ayımı aldı. Sabahtı saat 08:10 metrosundaydım ve gözümün içine güneş girdiinden gözlerim kısıktı. Gel gör ki o an, tamam, dedim, tamam, dur artık koşmaya yetişmeye çalışma kabul et sakinleş ve uyum sağla. Artık beynimin şalterini nasıl açtıysam o sabah işe yaradı ve koşmayı bıraktım, sakince yaşıyorum. Günde 10 saatten cumartesi de 8 saat haftada baya bi çalışma saati yapıyo Sabahları bi hızla evden çıkıp ancak işyerinde sıcak bi çay içince kendime geliyorum. Bir de akşam yemeğimi yiyip, mutfağı toplayıp ayaklarımı uzatınca. Hayatıma ofisten iyi bi insan ekledim. Masalarımız bitişik. Ve tek korkumuz patronun bizi ayırması. Sıra arkadaşları gibiyiz, arada birbirimize notlar yazıp eğleniyoruz. Çay kahve çikolata mamullerinin bolca olduu harika bi çekmecemiz var!.. Yani işler ofiste şu zamana kadar tıkırında Bir de yeni bi kitaba başladım. Çok dedikodusunu yaptıımız, Puslu Kıtalar Atlası... Bazı yapıtlar karşısında insanlığımı sorguluyorum. Mesela Bach'ın keman sonataları, Michelangelo'nun Pietası ve artık İhsan Oktay Anar'ın Puslu Kıtalar Atlası... Madem bu yeni başlayan bi senenin ilk yazısı güzel bitsin. Herkesin gönlünden geçtii gibi eskittii bi yıl olsun 2013
II. kahve kavanozunu bikaç gün önce açtım. Bugün cumartesiydi ve işten 5te diil 1 de çıktık ben banu ve elif. Saydıklarım iş arkadaşlarım. 1'de çıkmanın dayanılmaz hafifliinden olsa gerek kıbrıs şehitlerinde girmediimiz mağaza kalmadı. Sonsuz neş'e, sonsuz huzurla kuru ve güneşli bi izmir soğuğunda enerjimizin tavanını yaşadık. Sonra ben kocamla buluştum. Kedi kitabevi'ndeki dersi iptal olmuştu Ay sanki günlük yazıyorum :) Neyse işte izmir'in en sevdiim ve bursadaki öğrencilik hayatımda en özlediim kış günlerinden birini yaşadım. Soğuk ama yağmur yok, kış ama güneş var. Bi de şey dicem Ne dicektim... unuttum. neyse! Kusursuzluğa yaklaştıım günler yaşıyorum İnsanların ego çatışması ya da bencillikleri ya da tatminsizliklerini pis bi şekilde açığa çıkarmalarını bi kenara bırakıp kusursuzluu engellemelerine izin vermemek lazım. Eh işte yaş 27 öğrenicem zamanla Gece güzel soğuk ama sıcak bol kedili bol şaraplı bol sevgili
Geçen gün kahve kavonozunu elime aldığımda fark ettim zamanın ne çabuk geçtiini ve kolay zor, güzel zor günler yaşadıımızı, biriktirdiimizi. Daha bi bağlılık ve sevgi hissettim böyle olunca. Bi hayat biriktirmek ben ne kadar ciddi olmaktan kaçsam da belki de ciddi bi iş... Neyse sevmiyorum böyle şeyler yazmayı bile Sabahları işe metroyla gidiyorum. Bi adam var hem enine hem boyuna. Ama daha çok enine. Bi göbeği var 2 basketbol topu büyüklüünde Naldöken'de biniyor metroya. Tabi o sıra metro, kapısına kadar tıka basa dolu oluyor. Bu zavallıcık da o göbeği bi uzuv gibi kullanarak kendine yer açıyor. Açtıkça da 'maşallah maşallah' diyip beni gülme krizine sokuyor Ha bi de yetmezmiş gibi metronun kapısı kapanınca sanki şöföre seslenir gibi 'hadi bismillah ya allah' gibi laflar edip metronun kapanan kapısına vuruyor! Allam hep beni mi bulur bu komik şeyler Bulsun tabi bi şikayetim yok eğlenceli oluyor. Artık bu maşşallah amcayı göremiyorum çünkü bi önceki metroya biniyorum işe gitmek için. Sora hep Turan durağında inmeyi unutan 30larında ve hep uyuklayan kadını da göremiyorum :) Bu cumartesi sabahı da uzun zamandır görmediim bi arkadaşıma rastladım. Hani yıllardır görüşmesen de pat diye kaldıın yerden devam edersin. Sanki okula gitmek için buluşmuşuz da sohbet ediyoruz gibi hissettim. Liseden mezun olalııı teee 10 sene oldu halbuki Yarın gene iş var ama ben pazartesi sendromu yaşamadıım bi işte çalışıyorum. İlk maaşımı harcamanın mutluluğu ve yatağın üstünde kocam ve kedilerimle bi gece geçirmenin huzurunu mutluluğunu yaşıyorum. Gene Göksel dinliyoruz ''Ben sana bağlarımı çözemiyorum Başka bi dünya yok Gidemiyorum''
Teee ne zamandır elim bloga gitmiyordu fırsat bulamamak gibi bişidi. Efendime söyleyeyim işte ben işe başladım. Sabah 9 akşam 7 buçuk. Elimin altında bi tdk sözlüğü ve rengarenk kalemlerle önceden homeofis ve emeğimin beş kuruş karşılıını almadan yaptıım editörlüğe hızlı bi giriş yaptım. Kovulmazsam bu işte uzun bi süre kalıcam sanırım. İşin ilk zamanlarında sabah erken kalkmaya alışkın olmayan bünyem öğle yemeği sonrasında uyuklamaya başlıyodu. Şimdiyse dipçik gibiyim. Günde 10 buçuk saat pardon 1 saat mola yani 9 buçuk saat full okuma yapıyorum. Önceleri okuduumu anlıyo öğreniyodum şimdiyse sadece hata bulmaya odaklı bi okuma yapıyorum. Akşam eve gelişlerimde de beynimin hınca hınç dolduğunu hissediyorum. Bi kavonaza ağzına kadar su doldurmuş gibi hiç boş yer kalmıyo. Öyle ki kabasakalın anlatmaya çalıştıklarını anlamıyabiliyorum. Kabasakal demişken aklıma yemek konusu geldi. Hala akşam yemeklerini pizzamış sucukmuş yumurtamış geçiştiriyoruz. Evet işe başlayalı 4. haftam bitti ama şu yemek konusunu geçiştirmekten bi düzene rutine oturtamadım. Bu işin iyi yanı/yanları kendime ait bi masam, rengarenk kalemlerim, elimin altında caağnım bi sözlük oluşu (çocukluumdan beri sözlüklere bayılırım), buram buram kahve kokan bi ofis ve okuyabileceğim alakalı alakasız sayfalarca yazı oluşu gibi. Çocukluundan beri ve çoktan emekli olsa da, çalışan bi babam var. Hergün beni aradıında, 'napıyorsun' dediinde uzun bi 'hiiççç' duyardı benden. Şimdiyse sabahın 8inde işe giderken arıyorum onu, Alaybey metroya kadar konuşuyoruz. Yani yaklaşık 5 dakika. 'Napıyorsun' diyor bana, 'napim baba işe gidiyorum' diyorum, seviniyor. Fakat sabahları evimizin yakınındaki ilkokuldan geçerken ne alakaysa, maya dağdan kalkann kazlarrr, şeklinde vardar ovası çalıyor. Tenefüs zili mi artık ne ziliyse bi anlam veremiyorum ve galiba veremiycem de Neyse bu kadar yeter. 9buçuk saat sessizce oturup çalışınca bi konuşma açlıı olmuyo diil. Sustum ve gidiyorum. Çaov!
Bizim evde kara bi kedi var. 2 buçuk aylık ya var ya yok. İstanbul Avcılarda annemin bahçesinde bulmuştuk 18 ağustosta. Elime aldıımda ölü bi kediyi tutuyorum sanmıştım. Öyle aç ve susuz kalmış pireler sarmıştı minnacık vücudunu. Şimdi o kara kedi büyüyo. Öyle kara ki, insan gözünü ağzını seçemiyo. Ha uyurken pembe dili dışarı çıkınca anlıyosun ağzının yerini. Belli ki sokaktayken büyük kedilerden çok dayak yemiş, uzaktan izliyo evimizdeki kendinden büyük diğer 4 kediyi. Ama Çay'la çok içli dışlılar. Koyun koyuna uyumalar, birbirlerini temizlemeler, ısırmalar, alt alta üst üste oyunlar.... Diğer 3 kediyle karşılaşınca ne yapması gerektiini de Çay'dan öğreniyor. Şöyle bi göz ucuyla Çay'ın naptıına ne tepki verdiine bakıp ona göre hareket ediyor. Hatta galiba ilk kez Çay'ın kendini temizlediini görüp öyle kendini temizlemeye başladı Ha bu kara kedinin adı merlin. Evimizin en küçük erkek kedisi. En ufak ve en zor şartlardan geldiinden şimdilik benim için en değerlisi :P Bu konak belediyesinin kültür sanat bölümü iyi çalışıyo 5ekimde Goran bregoviç 6 ekimde de salim dündar! Goran bregoviçe gidemedik ama salim dündar a denk geldik. Kordon' da, iskelenin dibine kuruyolar sahneyi. Üç beş de sandalye atıyorlar Genelde yaşça olgun olanlar o sandalyelerde oturur, birasını şarabını alan da çimlere kurulup öyle izler kordon konserlerini E tabi çimler, bira şarap daha cazip sahnedeki sanatçı iyiyse işte biz de izledik salim dündar'ı. çok iyiydi. tabi bi de sevdiim sanatçılardan biri çocukluumdan beri yani insan çocukken niye salim dündar'ı sever bilmem ama severdim ben. O aynaları o yaşta dinler bi hüzünlenirdim. Geldim 27 yaşına hala hüzünleniyorum. 67 e gelince nası hüzünlenirim bilemedim Neyse işte geçenlerde Neşet Ertaş'ı yitirince fena olmuştum ama bi yandan seviniyordum. Yani bu dünyadan bi Neşet Ertaş geçti ve ben o'nla aynı dönemde aynı ülkede yaşadım. Ne kadar şanslıydım. Bugün de salim dündar, aynalar'ı söylerken, biz dinlerken, ben eşlik ederken aynı şeyi düşündüm. Ne kadar şanslıyım. Aman çenem ne düştü Neyse ben bu hafta bakıp bakıp kahkaha krizine girdiim karikatürü ekliip kaçıyom
Bazen zaman kavramımı yitirebiliyorum. Bu bence bi yetenek yani şöle zamanlarda benim için şöle zamanlar kavramı baya feci bişi, böyle pis kaka öcü derecesinde Bu yüzden günümüzden soyutlanmış bi alanda bi zamanda kalabilmek güzel
Kendi evimize taşındıımızdan beri bi hır gür geçiyo zaman. Kutu açmaca, neyi nereye sokacağına karar verme faslı, bu ev neden toparlanmıyo, düzen yok mu düzenn, neyse ya olur olur hallolur modları... Neyseki evimiz çarşıya bikaç dakika. çok bunaldıkça kendimi sokağa atıyorum Bu sokağa atmalar gayet eğlenceli Mesela SırraKalemin iş yeri hemen arka sokakta. Ders öncesi bi çay içebiliyoruz. Hatta beni dersine katmaya bile teşebbüs ediyo :) İşte böyle iki iş bi lay lay lom kışa kadar Bu gece kabasakalı dj olarak tuttum, yoksa vj miydi... Neyse işte kabasakal aldı sazı eline Bana şarkılar çal, diyorum, çalıyo Hem de ne şarkılar İşte bu şarkılar